Een droom wordt werkelijkheid Juni 2005
Het is Juni 2005 als wij voor de zoveelste keer naar Gambia vertrekken. 2 Weken genieten van zon, zee, cultuur, muziek, no stress.
Wij zijn, Wietse, Alie en onze dochter Jorna.
Reeds in 1996 hadden wij al onze eerste kennismaking met Gambia en er volgden er nog vele. In 1998 hadden wij het plan om het roer om te gooien en ons gedeeltelijk "dienstbaar" te maken voor de lokale bevolking van Gambia. Wij zijn verpleegkundigen dus volop mogelijkheden.
Het virus is toen onvoldoende tot ontwikkeling gekomen en wij hebben onze plannen niet verder uitgewerkt.
Echter in Juni 2005 kwamen onze wensen, na de zoveelste vakantie, toch weer naar boven en besloten wij om alsnog onze droom te verwezenlijken. Ons eigen huis in Gambia.
Op korte termijn om te overwinteren en ons ter plekke nuttig maken in de gezondheidszorg/psychiatrie. Wij hebben Campama bezocht en het Victoria Hospital, dit heeft erg veel indruk op ons gemaakt en echt niet in positieve zin.
2/3 Maanden per jaar onze kennis en kunde delen en overdragen aan onze Gambiaanse medemens.
Op lange termijn, het roer misschien wel om en dan wonen in Gambia en enkele keren per jaar terug voor vakantie naar Nederland?? Dat is kort samengevat onze droom die wij nu proberen te realiseren.
Tussen Juni en Oktober hebben we heeeeeeeel veel informatie verzameld om tijdens onze "vakantie" in November 2005, zo goed als mogelijk, voorbereid naar Gambia terug te gaan om of een bestaande woning of een stuk grond te kopen.
Alle mensen die ons van advies en tips hebben voorzien via gambia.pagina.nl BEDANKT!!!!!

Wietse is tijdens alle bezichtigingen verschrikkelijk gestoken door???????????

Hij is hier erg ziek van geweest en lag met dik veertig graden koorts in bed. Dankzij de hulp van een Egyptische arts, die hem een sterke coctail antibiotica heeft gespoten, kon hij toch weer verder.

11 mei 2007.                                                                                                                            

Het is inmiddels alweer 29 jaar geleden dat wij op deze dag zijn getrouwd. Wie had toen kunnen denken dat wij op 11 mei 2007 voor de zoveelste keer naar Gambia zouden gaan en dan ook nog naar ons eigen huis.

Het ritueel van aankomst e.d. sla ik deze keer maar over. Het was weer een warm welkom en vergelijkbaar met voorgaande keren. Toch blijft het bijzonder om door je eigen dochter van het vliegveld te worden afgehaald.

Jorna heeft haar stage er voor meer dan de helft opzitten. In het begin veel klachten gehad m.b.t. haar gezondheid. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen.

Zo kregen wij op 2^e paasdag, vroeg in de ochtend, een s.m.s.je van dochterlief omdat zij een zeer zware astma aanval had. Op dat moment is het natuurlijk zaak om niet in paniek te raken maar wat wil je als je geen lucht kunt krijgen, de medicijnen uit Nederland niet aanslaan en je niet weet waar je een goede dokter kunt vinden. Alles is gelukkig ten goede gekeerd mede dankzij de tips via de Gambia pagina, de dokter die geregeld kon worden via Abbas (Ali Babba) en de goede zorgen van Lamin/Mbay voor Jorna en natuurlijk Bonnie die medicijnen vanuit Nederland heeft meegenomen die gelukkig wel blijken te werken.

Wij hebben er in ieder geval van geleerd dat er een lijstje in huis moet hangen/zijn met telefoonnummers voor dit soort noodgevallen. Langzamerhand leren we bij!! Haha.

Door de gunstige vliegtijden waren wij redelijk vroeg in Gambia waardoor er voldoende tijd was om nog even uit te gaan. Direct er weer middenin. De koffers vonden we de volgende dag terug in de gang, wachtend om uitgepakt te worden. Alleen de kaas, worst en chocolade hadden we al wel een veilig plekje in de koelkast gegeven.

Onze zeer trouwe taxi chauffeur Mbay bracht ons naar Bakau. Genieten van een biertje en muziek was het snel erg laat en natuurlijk waren wij kapot en hard toe aan de nodige nachtrust. Exe9n keer thuis aangekomen nog even kletsen en toen lekker slapen en morgen vroeg weer op.

Als je een eigen huis hebt ben je geneigd om veel te klussen. Wietse heeft deze neiging in ieder geval. Thuis hadden we afgesproken dat deze vakantie niet in het teken mocht staan van het veelvuldig klussen maar dat we vooral zouden genieten van drie weken lang niks hoeven/moeten op een paar kleine dingen na.

De tuin lag er redelijk onderhouden bij, de planten waren een klein beetje gegroeid en niet opgebonden, het gras niet meer geknipt nadat Wietse dit in maart/april had gedaan. Ook niet echt nodig want er zit geen groei in ook al bewater je het iedere dag. Het huis was schoon. Wat kun je dat merken zeg als het dagelijks goed wordt bijgehouden. Geen zand op de vloer of in je bed, geen stof op de meubels en een fris ruikende badkamer zonder kakkerlakken.

Hoeree voor Adama!!!! De koelkast gevuld.

Goed, drie weken vakantie, bijkletsen, (beetje) klussen e.d. Telkens als wij naar Gambia gaan staat onze agenda vol van de afspraken m.b.t. bezoekjes, regel dingen enzovoort. Kortom, onze agenda werd voor een groot deel beheerd door x93buitenstaandersx94 en dat moest maar eens anders. Om te voorkomen dat wij veel onderweg zouden zijn voor het afleggen van bezoekjes hadden we besloten om een groot BBQ party met live muziek te geven voor vrienden, bekenden, collegax92s van Jorna, familie en vrienden van Lamin. Het moest een beetje een (verlaat) house warming party worden. In plaats van wij, die bezoekjes zouden afleggen, kwamen de mensen nu naar Bijilo.                                             

BBQ/house warming party:                                                                                                         

Op donderdag reeds begonnen met het voorbereiden zoals boodschappen doen, stoelen reserveren, vlees bestellen. extra bbq regelen, houtskool halen.

Vrijdagavond de 25^e was het dan zover. Lekker op tijd in de keuken bezig met het voorbereiden van het vlees, spiesjes, salades en sausjes. Ventilatoren neerzetten om alles zo goed mogelijk gekoeld te houden en natuurlijk vrij van vliegen.

Ijsblokken regelen bij een lokale shop, drankjes koel proberen te krijgen in grote velgekleurde tobbes.

In de middag hebben Wietse en Mbay vele stoelen opgehaald/gehuurd, werd de muziek installatie neergezet en kwamen er al vele nieuwsgierig gezichten om de hoek van de gate.

Om 17.00 uur de bbqx92s aangestoken zodat alles goed in kon branden en wij de vele kippenpoten alvast konden gaan voorbakken.

Vanaf een uur of zes kwamen de eerste gasten binnen. Eerst nog redelijk rustig en te overzien maar al snel konden de bbqx92s niet meer voldoen aan de vraag naar vlees wat gereed was voor consumptie. Ik weet niet of er mensen ziek geworden zijn van vlees wat nog niet klaar was. Men kan niet wachten en eet wat hun voor ogen komt. Gaar of niet!!!!!

Wietse, Alieu, Bouba, Adama, Jorna en ik waren erg druk om de boel gaande te houden en de mensen te voorzien van veilig vlees en koude drankjes.

Vanaf een uurtje of halftien ging de Roots and Culture band van Lamin spelen incl. de dansers. Geweldig.

Het duurde natuurlijk niet lang of de lokale bevolking van Bijilo kwam in grote getale naar onze compound. Rijen kinderen voor de poort/in de geopende gate, vrouwen (met/zonder kinderen) die zich helemaal hadden aangekleed en opgedoft, mannen die hun nieuwsgierigheid niet konden bedwingen en spontaan mee gingen dansen of vanuit hun x93luiex94 stoel de boel gade sloegen.

Gelukkig waren we voorbereid op een bepaalde toestroom maar hadden wel onze handen vol aan het zorgen voor een hapje en een drankje. Onze Adama ontpopte zich als een volleerde gastvrouw, hield overzicht en ontving de gasten met lokale charme en hartelijkheid. De vrouwen van Bijilo (zou een titel voor een boek kunnen zijn) gingen volledig los op de muziek en werden helemaal x93gekx94 toen er een gexefmproviseerd nummer ten gehoren werd gebracht m.b.t. Bijilo. Veel gegil, gegiebel en lachende gezichten toen wij, de Toubabs met de lokale mensen een dansje gingen maken. Er werd moeite gedaan om ons de lokale dansen te laten zien en ervaren. Hier gaan ze helemaal x93gekx94 op!!!!

Alle stoelen leeg en de mensen aan het dansen.                                                

BBQ in Bijilo 

Maar goed aan alles komt een eind en dus ook aan dit feest(je). De volgende dag kon je niet meer zien dat er zoveel mensen op de compound waren geweest. Alles was weer opgeruimd en schoongemaakt en back to normal.

Mensen op straat hebben er nog dagen over gesproken.

Verder hebben wij de Mangoboom ingesnoeid. Deze bomen groeien zo snel. In April was er al een heel stuk afgehaald omdat dit op het dak van het huis lag. Met het oog op het snel naderende regenseizoen hebben we besloten om nu wat meer rigoureus te werk te gaan, ondanks het feit dat er veel vrucht aan de boom zit/zat. De kinderen in de buurt hebben de nog niet rijpe vruchten opgehaald. Ook dit wordt weer gebruikt. Men kookt de mangox92s met zout en peper en eet dit dan weer. Lijkt mij persoonlijk niet echt smakelijk. Het hout hebben we voor de compound gelegd en binnen de kortste keren komt er dan iemand vragen of het meegenomen mag worden voor brandhout. De geiten uit de buurt komen een hapje bladeren halen en zo is de cirkel weer rond. 

Malaria:                                                                                                                                       

Op zekere dag kregen wij een telefoontje uit Nederland. Een zeer bezorgde Bonnie aan de lijn. Haar Alex had gebeld en had verteld dat hij erg ziek was van Malaria. (er was reeds een bloedtest gedaan) Bonnie vertrouwde het niet allemaal en vroeg mij of ik even bij Alex langs wilde gaan om te checken hoe het met hem ging. Ik was druk aan het koken en beloofde Bonnie om aan het eind van de middag, als Jorna thuis was uit Campama, even te gaan kijken, kon Jorna gelijk haar kleren, die Alex zou maken meenemen uit Bakoteh (hoe schrijf je dat??)

Ik weer verder met het koken maar diep in mij zei een stemmetje dat het niet goed was om tot de avond te wachten met een bezoekje aan Alex. Heb Mbay gebeld voor een taxi, het vuur uitgedraaid en ben vertrokken nadat ik Wietse op de hoogte had gebracht.

Gearriveerd bij de compound waar Alex een kamer huurt, liep ik het terrein op. Niemand reageerde op mijn kloppen en roepen. Een paar kinderen waren binnen de muren aan het spelen met een bal, ergens liep een volwassen man rond die niet wist waar ik het over had toen ik Alex zijn naam noemde. Ik wist toch zeker dat ik op de juiste compound was. Was er nl een paar dagen ervoor nog geweest. Toen Alex zijn naam maar wat harder roepen. Ineens ging er bij iemand een lichtje branden toen ik zei dat de man die ik zocht ziek was, Malaria had, en dat ik hem persxe9 wilde zien. Inmiddels wist ik in welke x93kamerx94 ik Alex kon vinden. Exe9n keer binnen zag ik een hoopje mens liggen op een matrasje, zo verschrikkelijk ziek te zijn. Om hem heen stonden twee bakken met water met daarin lokale medicijnen om de Malaria te bestrijden, 1 mango en een fles met water. Zij ogen stonden groot en angstig in zijn hoofd. Gelukkig leek hij mij te herkennen. Heb hem verteld dat ik hem in de taxi mee zou nemen naar een dokter. Samen met Mbay hebben we Alex, die echt niet meer op zijn benen kon staan, gelukkig in de taxi weten te krijgen op weg naar een arts voor zeer dringende hulp. Onderweg leek het er meerdere malen op dat hij moest overgeven maar dit ging goed. Eenmaal op de plaats van bestemming hebben we zo goed en zo kwaad als het kon Alex verhaal laten doen. Hierop werden de medicamenten voorgeschreven en de eerste injecties gezet. x92s Avonds om 21.00 uur was het tijd voor de tweede ronde injecties. We hebben Alex weer thuis gebracht om hem te laten slapen. Zijn alarm in de telefoon geactiveerd waardoor hij zijn afspraak bij de dokter niet zou vergeten.

Exe9n keer weer onderweg naar Bijilo vroeg ik mij al snel af of ik er goed aan had gedaan om Alex, alleen in deze toestand, achter te laten op een compound waar niemand naar hem omkeek. Het voelde niet goed.

Wietse reageerde eigenlijk ook direct zo. Waarom heb je hem niet meegenomen naar Bijilo. Ja, omdat hij om negen uur nog weer terug moet voor de injecties.

Ja, maar Aal, die kunnen wij hem toch ook geven. Wij zijn verpleegkundigen en mogen spuiten. Hier had ik in alle consternatie niet xe9xe9n moment bij stilgestaan.

Wietse is samen met Mbay tegen acht uur richting Alex zijn huis gegaan. Ook Jorna wilde graag mee. Zij was, net als iedereen trouwens, helemaal onder de indruk van het verhaal van die middag.

Toen Wietse bij Alex arriveerde bleek deze inmiddels vertrokken richting arts. Mbay wist natuurlijk waar hij Alex kon vinden. Daar aangekomen lag de man op een bankje binnen te slapen. Toen hij wakker werd gemaakt was hij zeer verbaasd Wietse, Jorna en Mbay daar te zien. Na de injecties heeft Wietse hem

(en de rest van de nog te geven injecties), met zachte druk meegenomen naar Bijilo. Bij ons is hij direct naar bed gegaan. Nog totaal van de wereld en ernstig ziek. x92s Nachts om drie uur was het tijd voor de volgende injectie. Dus de wekker gezet en zorgen dat Alex een beetje drinken en iets zoets naar binnen werkte.

De volgende ochtend was het om negen uur tijd voor de laatste spuiten. Alex was duidelijk opgeknapt. Hij voelde zich 1000 % beter dan de dag ervoor. Een ontbijtje voor hem klaargemaakt die met een beetje moeite naar binnen werd gewerkt. Alex weet zich op dat moment weinig te herinneren van de voorgaande dag/nacht. Later realiseerde hij zich heel erg goed dat het in de toekomst verstandig zou zijn om geld opzij te leggen voor spoedeisende hulp. Nu had hij geluk dat wij er waren en door Bonnie ingeschakeld zijn. Het had niet veel gescheeld ofx85x85x85x85x85x85x85x85x85..

Het hele gebeuren heeft een diepe indruk op ons allemaal gemaakt. Ook Lamin en Mbay konden niet geloven dat mensen in Gambia soms niet naar elkaar omkijken. Het is meer normaal dat men voor elkaar zorgt in tijden van ziekte.

Nadien hebben we nog regelmatig even via de telefoon een up-date gehad. Het herstel van Alex verliep gelukkig voorspoedig. Hij was aanwezig op de BBQ, zag er weer als vanouds uit en had zelf weer energie om te dansen, Gelukkig!!!!!      

4^e poging tot inbraak:            

Na de vierde poging tot inbraak hebben we een dag voor ons vertrek (het was inmiddels al in de middag) toch maar besloten om de muur van de compound, aan de achter en de zijkant, met anderhalve meter te verhogen.

Mbay heeft via via twee dikke vrachtwagens zand weten te regelen. De eerste werd al om half vijf voor het huis geleegd en de tweede zou de volgende dag om half tien arriveren.

Lamin heeft cement en werklui geregeld en zo kwam het dat er op onze laatste vakantiedag veel drukte op de compound was. De x93blockmakersx94 stonden om 09.00h te mengen en te doen. Alles b.h. de voorkant, wordt met zes rijen blocks opgehoogd, de muur die de buren al hadden geplaatst heeft de hoogte bepaald. Wij kunnen niet anders dan hierop aan sluiten. De buren hebben wel gebouwd maar niet gepleisterd. Dit wordt nu in een keer meegenomen. En nu maar hopen dat dit afdoende zal zijn voor potentixeble inbrekers. Volgens ons komen ze nu niet meer ongezien van de compound af. Onze generator huis wordt binnenin opgehoogd en kan indien noodzakelijk dienstdoen als tijdelijke x93celx94 haha!!!!

Toen wij vrijdag terug kwamen van een middagje shoppen in Brikama waren er zox92n 250 blocks klaar en lagen de zandhopen al klaar voor de volgende dag.

Inmiddels, we schrijven maandag 3 juni, zijn alle blocks klaar, is het steigerwerk geplaatst en kan men morgen beginnen met het metselwerk. Van Lamin hoorde ik gisteravond dat hij verwacht dat het vrijdag of zaterdag af is.

Ook nu blijkt maar weer dat men best snel kan handelen in Gambia. Als Toubab hadden wij dit nooit zo snel voor elkaar gekregen. Als je de juiste mensen/vrienden kent/hebt die de wegen weten te bewandelen, maar daar moet je volgens mij een local voor zijn, dan kun je mensen toch nog wel snel aan het werk krijgen.

Jorna zal fotox92s maken zodat wij het resultaat kunnen zien als zij terug is in Nederland. Haar stage in Campama zit er bijna op en wij halen haar op 30 juni, x92s ochtends vroeg op van Schiphol.

Jorna haar ervaringen/verhalen zijn te volgen op: 

http://jornaingambia.web-log.nl/

Dit moet het eerst maar weer zijn. Ik zal nog enkele fotox92s proberen bij te plaatsen.

Liefs van Wietse en Alie, Jorna en Lamin.

De kinderen uit de buurt komen luisteren naar de muziek van

Roots and Culture Band ( www.laminsaho.tk  )

schoolkinderen halen de mago’s                                                                                                         

Het stof van 9 maanden wordt van het dak gespoeld.De eerste regen viel op zondag 20 mei.

Jorna en haar vriend Lamin.

                                                  Lamin vindt het helemaal niet eng!!

De blocks die reeds klaar waren

voor wij vertrokken.                                                

Een ongebruikelijke update maar toch wel de moeite van het vermelden waard.

Ons optrekje is inmiddels 4 weken fulltime in gebruik. Jorna is op 29 januari 2007 vertrokken voor een stage met daaraan gekoppeld een vakantie van twee weken vooraf en zoals de planning nu is zox92n zes weken nadien. Nadat wij op 2 januari terug zijn gekomen in Nederland, na een vakantie van drie weken, moest er het een en ander worden geregeld om haar stage in Campama ( www.newcampama.nl )  in goede banen te leiden. Preventieve maatregelen m.b.t. haar gezondheid (prikken halen), proberen sponsoren te vinden voor het opstarten van dagactiviteiten, ticket regelen, schoolopdrachten goed afronden, afscheidsfeestje organiseren enzovoort. Jorna was er klaar voor en vol verwachting(en) is ze dan ook door ons op 29 januari naar Schiphol gebracht. Om een uur of tien zijn we uit Winschoten vertrokken. Onze oudste dochter (Yutha) woont in Amsterdam en die hebben we eerst nog even opgehaald. Inchecken ging erg snel. Jorna had heeeeeeel veel overgewicht en dat was dus betalen geblazen. We zijn nog wel tien kilo gematst bij de verrekening. Ja, als je 7 maanden voor de boeg hebt, dan heb je toch wel wat meer nodig dan een shirtje en een bikini. Nog even een beetje drinken en toen was het tijd om afscheid te nemen. Door de douane, nog even zwaaien en de dame was uit het zicht verdwenen. Wij gaan pas weer in mei dus duurt het ruim vier maanden voor we elkaar weer zien.

We hebben regelmatig contact via s.m.s., telefoon en natuurlijk worden we op de hoogte gehouden via haar weblog

www.jornaingambia.web-log.nl 

Nu er continu mensen wonen, komt er toch wel wat meer kijken bij het onderhouden van alles en ook de (kleine) gebreken komen meer naar de oppervlakte. Het gras is inmiddels gemaaid. Lamin heeft via via een machine kunnen regelen en het geheel ziet er weer strak geschoren, maar bruin uit. De plantjes krijgen nu dagelijks water waardoor de groei er nu wel weer inzit.

Hebben iemand gevraagd de borehole te controleren want er komt regelmatig zand uit de kranen. Na een kleine controle lijkt het erop dat de borehole dieper moet. Het zou om zox92n vier xe1 vijf meter extra diepte gaan. Musa (onze aannemer) zal hiervoor zorg gaan dragen. Hij heeft deze klus tijdens de bouw aan een derde uitbesteed omdat hij zelf nog nooit eerder een dergelijke klus had gedaan. Er is geprobeerd diegene te bereiken voor een check-up  maar helaas hij was niet te lokaliseren. Na een oproep op de www.gambia.pagina.nl  kregen we informatie over een Nederlander, dhr. Klaarbergen, die in Bijilo woont c.q werkt en zich bezighoudt met aanleg en onderhoud van boreholes. Na xe9xe9n enkele e-mail was het contact gelegd en diezelfde dag was de eerste controle al gepland en uitgevoerd. Dit was natuurlijk geweldig. Een dergelijke snelheid zijn we in Gambia niet meer gewend.

Verder meldt Jorna dat er naar roest ruikend water uit de kranen/leidingen komt. Wij hadden al wel geconstateerd dat de kwaliteit van de geplaatste kranen veel te wensen overliet. We hadden haar een nw. kraan voor de keuken meegegeven ter vervanging. Maar nu blijkt dat het ook uit de douches komt. Dus dat wordt een klusje voor mei. Even bij de bouwmarkt langs en dan maar kranen en douchekoppen meenemen vanuit Nederland. Hetzelfde geldt voor de sloten op de poorten. In december hadden we al 1 vervangen maar van dezelfde x93kwaliteitx94 als zijn voorganger. Ook dit nieuw geplaatste slot begaf het na een aantal weken. Dus ook maar een nw. slot aan Jorna meegegeven. Het is inmiddels geplaatst en werkt zoals het hoort. Zijn allemaal relatief kleine dingen maar toch. Wij zijn gewend aan kwaliteit en dat hadden we ook in ons huis verwacht. Nu weten we beter en nemen het dus maar mee. Dit belooft ook in mei weer bijbetalen voor overgewicht.

Verder lijkt het erop dat het in Bijilo net zo gaat als in Winschoten. Het is er een komen en gaan van mensen. Vrienden en muzikale collegax92s van Lamin zijn regelmatig te gast, zijn familieleden komen natuurlijk af en toe eens langs. Met zijn verjaardag was zijn fanclub, de Saho Sisters van de partij. Momenteel is Jorna haar vriendin, samen met haar vader, voor een weekje te gast. Jorna heeft het er maar druk mee. Huis schoonmaken, wassen, koken, strijken, compoud schoonhouden cq maken nadat alle sinaasappels van de bomen op het prachtige mozaxefek uiteen zijn gespat. Nu zij alle dagen in Campama werkt kwam hun verzoek om iemand te vragen voor deze klussen. Dit leek ons wel een redelijk verzoek want ook voor haar opleiding moet er natuurlijk van alles aan verslaglegging e.d. (wekelijks) worden ingeleverd.

Ze verlaat x92s ochtends vroeg het huis en is vaak ver na vijven weer terug. (Jorna wordt trouwens opgehaald van huis met de pick-up/annex ambulance van Campama)

Daarnaast moet er natuurlijk voldoende tijd en gelegenheid zijn voor ontspanning. Een dergelijke stage als die van Jorna eist gewoon voldoende rust en ontspanning na een week intensief, m.n. mentaal, bezig zijn.

Dus sinds afgelopen dinsdag is Adama dagelijks aanwezig om het huishouden op orde te houden. Jorna en ook Lamin vinden het heerlijk als zij na hun werk thuiskomen in een schoon, fris en opgeruimd huis.

Verder was er ook nog bezoek van eenx85x85x85x85x85..  rat. Jorna had mij al eens via een s.m.s je laten weten dat zij regelmatig keuteltjes in de keuken aantreft. x93Mam, wat kan dat voor een beest zijn?x94. Zoals zij de keuteltjes beschreef deed het mij denken aan een muis en dat vertelde ik haar dan ook. Op een ochtend, nadat de wekker was gegaan hoorde Jorna veel lawaai in de kledingkast op de slaapkamer. Het leek haar verstandig om Lamin wakker te maken en hem te vragen om in de kast te gaan kijken. Hij moest lachen en vroeg Jorna de slaapkamer maar even te verlaten omdat hij dacht dat het beest(je) toch wel een beetje groter zou zijn als verwacht werd door Jorna. Dit liet onze heldin zich natuurlijk geen twee keer zeggen en spoedde zich voor alle zekerheid maar naar buiten. Waarschijnlijk gepaard gegaan met enkele kreten/gilletjes. Kast open gemaakt en natuurlijk,x85x85. weg beest. Zat ergens onder het bed en liet zich vooralsnog niet vangen. Uiteindelijk is het gelukt om het beest(je) naar buiten te werken. Het was wat ze in Gambia een rat noemen. Voor onze begrippen doet het meer denken aan een cavia (of zoiets) Later hoorde ik van Lamin dat het een klein beestje was. Ik vroeg hem x93wat is klein? 10 centimeter?x94. x93 Nee wel groter hahax94.

Ik zei nog ( niet echt serieus bedoeld trouwens ) tegen Jorna, x93als hij ons bed maar niet heeft gebruikt als slaapplekjex94. Toen de slaapkamers voor de gasten, Jenny en Arend, werden klaargemaakt kwam Jorna tot de ontdekking dat het beest(je) inderdaad gebruik had gemaakt van ons bed.x94 Met- name aan jouw kant mam, daar lagen allemaal keuteltjes hahax94. Goed alles is weer schoon, opgeruimd en het beest is naar buiten gewerkt. Jorna heeft weer rust.

Het is voor ons natuurlijk heel geruststellend dat Jorna het zo goed naar haar zin heeft. We horen veel verhalen en vooralsnog positief. Ik word er alleen wel wat onrustig van en een gevoel van heimwee naar Gambia steekt regelmatig even de kop op.

Alles wat ze te vertellen heeft kan ik me zo goed voor de geest halen, zelfs incl. geluiden, stemmen en geuren. Dan heb ik toch heel vaak het gevoel van: ik wil daar nu ook wel zijn. Helaas, het mag nog ( lang) niet zo zijn. Wij moeten het vooralsnog doen met haar verhalen, af en toe een bezoekje van een Gambiaanse vriend, een cd-tje/dvd-tje uit Gambia, mijmeringen enzovoort.

Fotox92s heb ik niet, dus helaas moeten jullie wachten tot wellicht Jenny, na haar vakantie enkele fotox92s komt brengen. Als dit het geval is, dan zal ik over ongeveer twee weken weer een nw. update plaatsen.

Tot later.

Wij wensen iedereen een gezond en voorspoedig 2007!!!!!!!!!

Op 11 december zijn Wietse en ik vertrokken voor 3 weken Gambia. In oktober was het helaas maar voor 1 week en dat gaan we dus niet meer doen. Te kort. Nu dus heerlijk drie weken voor de boeg om weer te genieten van onze droom. Veel plannen, een vol programma. Wietse heeft al zes weken last van ernstige rugklachten en de vliegreis van 6 uur heeft hier geen goed aan gedaan. Hopelijk beinvloed het onze vakantie niet al te veel. Het lijkt ons op voorhand heel bijzonder om Kerst en oud/nieuw te vieren bij temperaturen boven de 30 graden. Weten ook eigenlijk niet wat we ons hierbij voor moeten stellen. Wietse gaat oliebollen bakken en heeft de spullen meegenomen. Hadden natuurlijk weer overgewicht maar dit is ons gelukkig niet in rekening gebracht. Wij zouden comfortclas reizen en dit betekent o.a. vijf kilo extra p.p. Ik schrijf zouden omdat dit de bedoeling was. Helaas ging het niet door omdat de toestellen voor groot onderhoud buiten gebruik waren. De extra kilo’s mochten we wel meenemen. Hierbovenop hadden we nog vele extra kilo’s aan gereedschappen, spulletjes voor in huis en natuurlijk goederen voor onze contacten daar. Voor vertrek hadden verschillende mensen ons gevraagd geld e.d. mee te nemen i.v.m. Tobaski. Alles is afgegeven aan de juiste mensen!

Om kwart voor elf, ‘s avonds, arriveerden wij in Gambia. Onze taxichauffeur Mbay, stond ons al op Yundum op te wachten. Verder was ons eerste contact met Lamin Ceesay, een vriend die nu voor Travelpoort werkt en daar aanwezig was om zijn toeristen op te vangen. Leuk hoor, om uit onverwachte hoek direct bekenden tegen te komen. Even bij kletsen en een afspraakje gemaakt en toen snel naar huis. Bij aankomst bleek dat wij inmiddels waren aangesloten op electra. Ja buuf Ester, wij zijn (gelukkig voor ons, helaas voor jou) het eerst en jouw dus een kop koffie verschuldigd. Kom maar snel een bakkie doen.

De stoelen naar buiten en wederom genieten van de Gambiaanse nacht met zijn typische geluiden en een prachtige sterren hemel. Je kunt in Gambia wel 75% meer sterren zien dan in Nederland en wij kunnen hier erg van genieten. Wij zijn weer thuis! een geweldig gevoel.

De volgende dag kwam Mussa langs en vertelde dat wij gisteren waren aangesloten op electra. Hij heeft alles net op tijd kunnen regelen. Hadden in oktober alles al betaald wat er betaald moest worden maar de mensen van Nawec wilden nu meer geld voor de aansluiting. Mussa is hier niet op in gegaan en voet bij stuk gehouden. Prijsafspraak is prijsafspraak! Was ons zelf waarschijnlijk niet gelukt. Cashpower. Je koopt hiervoor een krediet, toetst de code in op de meter waardoor je zelf kunt beslissen hoeveel krediet je hebt en het is controleerbaar. Lekker hoor als je de koelkast gewoon kunt gebruiken en je was kunt draaien. Wat zijn we toch verwende mensen. Dit realiseerde ik mij maar weer al te goed. Wij zijn teveel gewend aan alle luxe van thuis. De lokale mensen hebben veelal geen water op hun plot laat staan electra. Wij hebben een generator, borhole en nu dus ook stroom. Tijdens de drie weken zijn wij niet 1 keer geconfronteerd met een stroomstoring, een groot wonder!

Alles was in orde met het huis. de tuin is een ander verhaal. De generator had het begeven en de stroom was pas gisteren aangesloten. Hierdoor was onze tuin gedurende een bepaalde tijd niet besproeid. De planten hebben hier wel onder geleden en na oktober niet erg gegroeid. Het gras begon al bruin te worden en was niet gemaaid, ook de planten waren niet opgebonden of ingesnoeid. Hier moet dus verandering in komen. Hadden een tuinman geregeld maar die doet zijn werk niet zoals wij hadden afgesproken. Dit moet dus anders geregeld worden. Als wij een caretaker hebben dan kan die ook direct zorg dragen voor de tuin. Hadden voor ons vertrek nog een oproep geplaatst op het gambiaprikbord. Kregen verschillende reacties en aanbevelingen en ook in Gambia zijn wij nog door mensen benaderd. Mensen allemaal heel erg bedankt voor de tips e.d. Gelukkig hebben wij het nu allemaal kunnen regelen. Alieu zal als cartaker, zorg dragen voor ons huis en de tuin en hopelijk gaan de planten weer groeien.

Wietse heeft tijdens ons verblijf heel veel last gehad van zijn rug. Er waren dagen bij dat hij niet kon zitten/liggen. Hij werd gek van zichzelf. Pijnstillers werkten niet, slapen ging niet en auto rijden al helemaal niet. Hierdoor is ons geplande programma volledig in de war geraakt. Afspraken konden wij niet nakomen omdat er niet gereisd kon worden. Hiervoor moeten wij aan de betrokken mensen onze verontschuldigingen aanbieden en we beloven dat wij onze belofte in de toekomst zeker gaan nakomen.

Dhr. Momodou Lamin Fatty, een bekende kunstschilder in Gambia, heeft voor ons een prachtige muurschildering gemaakt op de muur in de woonkamer. Lamin is gedreven en schildert vanuit zijn gevoel/hart. Hij heeft o.a. de schilderingen gedaan in Badalpark en andere hotels/restaurants en waarschijnlijk net als bij ons in verschillende huiskamers van Europeanen of anderzins. Mensen die belangstelling hebben voor een muurschildering kunnen ons even privxe9 mailen. Ik zal ook enkele foto’s van Lamin’s  werk plaatsen waardoor jullie een indruk krijgen van zijn kunde.

Jorna kwam een week later in Gambia aan i.v.m. de schoolvakantie. Vlak voor haar vertrek had zij een gesprek met iemand van haar opleiding. Zij wil nl. graag haar praktijk jaar in Campama (psychiatrie) doen en had hiervoor groen licht nodig. Gelukkig heeft zij dit gekregen en kan alles regelen in Gambia. Wij hebben natuurlijk een bezoek gebracht aan Campama. Dit heeft ons zeker goed gedaan. Ons eerste bezoek stond nog duidelijk in ons geheugen gegrift en dan met een negatieve noot. Nu, enkele jaren later, is er een duidelijke vooruitgang waar te nemen. De clixebnten, momenteel 73 personen, hebben schone kleren aan, allemaal een eigen bed en een deken, het is merkbaar dat de mensen medicatie krijgen, de woonomgeving is een stuk schoner/frisser. Er wordt met respect gereageerd op de clixebnten. Helaas hebben ze nog geen mogelijkheden om creatieve activiteiten te doen. De batik hoek en de houtbewerking zijn niet in gebruik vanwege geldgebrek. De dagen zijn dus leeg en lang. Voor 5000 dal. kan er een creatieve therapie worden gestart, welgeteld zo’n x80150, waar hebben we het over. Maar het geld is niet voor handen. Mensen die zich geroepen voelen om een bijdrage te leveren aan het welzijn van deze patixebnten kunnen kontakt met ons opnemen. Ook kunnen de patixebnten kleding en schoenen va. maat 44 gebruiken, een baal rijst, groenten, een voetbal, engelstalige boeken,verbandmateriaal en incontinentie materiaal zijn ook heel erg welkom. Dit alles kan worden afgegeven bij Campama in Banjul of neem even contact met ons op voor een contactadres in Kerr Sering.

Nu rest mij nog om enkele foto’s te plaatsen. Ook op de volgende site vindt u enkele voorbeelden van Mr. Fatty zijn werk.

http://www.gambiatouristsupport.com/LaminFatty.htm

Mr. M.Lamin Fatty bezig met zijn creatie in onze woonkamer.

Wietse ondergaat een "heftige" behandeling:

Tobaski in Gambia met de BBQ.

  Na de maaltijd is het goed rusten!!

Wij wensen een ieder een gelukkig en gezond 2007

Oud en Nieuw in Sengambia

Nog enkele voorbeelden van het werk van mr. M.Lamin Fatty:

afbeelding op een kora

Onze muurschildering

Hallo allemaal, hier dan weer een nieuwe up-date van onze droom in Gambia. Op 23 oktober vertrokken wij met z’n allen ( 5 pers.) vanuit Nederland, voor 8 dagen naar Bijilo. Helaas was een langer verblijf niet mogelijk i.v.m. de schoolvakantie van onze twee kinderen. Onze oudste dochter Yutha en haar vriend Job zijn mee geweest om met eigen ogen te zien waar wij mee bezig zijn geweest de laaste 10 maanden. Yutha was al heel lang niet meer naar Gambia geweest en Job was er nog nooit geweest. Hoogste tijd natuurlijk om hierin verandering te brengen. Ruimte genoeg ten slotte en wij hebben niet voor niks vier slaapkamers gerealiseerd. Om ongeveer 18.00 uur zijn we geland op Yundum en wij werden verwelkomt door onze vriend. Hij had alles geregeld en werden zeer snel door de douane geloodst. Toch wel handig als je van alles bij je hebt waarvan je weet dat ze er moeilijk over kunnen gaan doen. Na een korte rookpauze vertrokken we in twee auto’s naar Bijilo. Toch wel weer spannend hoor, hoe zal de vlag erbij hangen, wat treffen we aan en in welke staat? Wij hebben natuurlijk wel regelmatig contact met onze vrienden daar en krijgen ook wel regelmatig een berichtje binnen maar zelf zien is echt geloven. Nog net voor zonsondergang waren wij binnen de muren in Bijilo. Hadden nog een klein half uurtje om even rond te struinen en om het te laten zien natuurlijk. Het voelt echt als thuiskomen. Niet meer naar een druk hotel maar lekker je eigen bedoening. Even bij de buurman wat flesjes frisdrank kopen, stoelen buiten zetten, kaarsjes aan en bijpraten met iedereen. Morgen halen we de boodschappen wel in huis, eerst genieten. Onze vrienden gingen het einde van de Ramadam vieren dus die hadden niet al te veel tijd om te blijven praten. Het duurde niet lang of onze taxi chauffeur Mbay, (woont dichtbij de compound) stak zijn hoofd al om het hoekje. Hij was natuurlijk al lang weer op de hoogte gebracht van onze aankomst. Ja ja, de tam-tam werkt er nog steeds erg goed. Gelukkig maar want onze telefoon (simkaart) gaf problemen en hadden hem dus niet kunnen bereiken om vervoer te regelen. Niks in huis dus uit eten gaan was een must. Even opfrissen en met z’n allen naar Sengambia voor een heerlijke Afrikaanse maaltijd. Een ieder die er regelmatig komt zal het volgende herkennen. Je stapt het Senegambia gebied binnen en wordt van alle kanten herkent en iedereen wil even een knuffel en aandacht en wil weten hoe lang je blijft en of je nog even langs komt enzovoort. Een klein uurtje later zaten we dan eindelijk achter een sapje/biertje om onze maaltijd te bestellen. Nog even na tafelen en maar niet al te laat naar bed. Iedereen was moe van de reis en de eerste indrukken. Wij beschikken nog niet over een eigen auto, dus een taxi regelen en terug naar huis. Als wij er in de (zeer) nabije toekomst veelvuldig/langdurig zijn dan is dat een van de eerste dingen die we gaan aanschaffen. Ons huis is nog steeds niet aangesloten op electriciteit, waardoor wij extra goed hebben gemerkt hoe warm het kan zijn tijdens de nachten in Gambia. Woensdag kregen we bericht van Nawec dat wij deze week worden aangesloten. Jammer een week te laat. Als het allemaal doorgaat, toch nog maar even wat reserve inbouwen, dan kan het huis ook eerst in de verhuur in de periodes wanneer wij er zelf niet zijn. Dit hebben wij tot nu toe afgehouden i.v.m. de stroomvoorziening. De volgende ochtend alles nogmaals goed bekeken. Even buurten, tapalapa halen voor een echt Gambiaans ontbijt, boodschappen doen, telefoon opnieuw laten registreren bij Africel. Hadden het voor een jaar geregeld ( 300 dal) maar volgens mij heeft Africel ontdekt dat het toch handiger is als men regelmatig de simkaart moet vervangen. Nieuwe simkaart kopen, laten registreren via de PC waardoor je je eigen nummer toch kunt houden. Belangrijk natuurlijk voor alle reeds gemaakte afspraken en contacten die je daar hebt. Moet wel zeggen dat wij ons beltegoed  keurig weer terug kregen. Kosten 100 dal. Het is niet veel maar toch ga je er vanuit dat je direct de telefoon kunt gebruiken als je aankomt. Het heeft er in iedergeval voor gezorgd dat gemaakte afspraken vertraagd moesten worden afgehandeld. Wij hadden ook verschillende dingen voor andere mensen meegenomen die afgehaald zouden worden in Bijilo en waar nog een afspraak voor gemaakt moest worden. Vervelend maar het is toch allemaal afgegeven en goed gekomen.Kregen natuurlijk veel kinderen aan de deur omdat het einde Ramadam was. Wij hadden allerlei kleine kadootjes meegenomen om aan de kinderen te geven en ook dan werkt de tam-tam heeeeeeeel erg goed. Dit had tot gevolg dat er de hele dag door kinderen langs kwamen om hun presentje te halen. Het is een soort Sint Maarten maar dan zonder een liedje.Yutha en Job hebben natuurlijk verschillende tripjes gemaakt en wij hebben genoten van de rust, het strand, de zon, de gezelligheid, het weerzien, het bijpraten, het eten en ga zo maar door. Het huis zag er prima uit, de tuin is een stuk groener geworden in de afgelopen maanden. De Mangoboom is een heerlijke, natuurlijk bantaba waar we veel verkoeling onder hebben gevonden. We hadden een hangmat meegenomen en die mooi tussen twee bomen gespannen. Hier is volop gebruik van gemaakt. ‘t Is toch helemaal geweldig, hangmatje, boekje, muziekje, schaduw, sapje, kortom genieten. Hebben helaas niet zelf kunnen genieten van de mango vrucht. Wij hebben alleen gezien dat er veel vruchten aan zaten toen wij er in april waren. Nu zitten er volop sinaasappels aan de boom, nog niet rijp maar als wij in december terug zijn dan kunnen wij van onze eigen sinaasappelbomen een sapje maken. Een vriend had op zaterdag een voetbalwedstrijd in Brikama geregeld. Hij had voetbal-outfits geregeld via een sponsor in Winschoten.(Keurslager Huizing) Shirts. broeken. trainingspakken. Omar had Wetse en Job gevraagd of die de wedstrijd mee wilden doen. Eigenlijk had hij graag gezien dat wij allemaal een balletje zouden mee trappen maar de dames zagen dit niet zo zitten. Ik heb nog een klein aandeel geleverd door de aftrap te geven. De mannen hebben zich kranig gehouden. Ongetraind, hebben ze toch een half uur mee gespeeld met "de jonge honden" in de brandende zon. En Gambianen zijn heel erg fanatiek als het om voetbal gaat. Op zich toch ook wel weer een speciale ervaring. Het zijn toch weer de kleine dingen die het kunnen doen. Verder hebben wij contact gehad met Anna. Anna zet zich heel erg in voor Stichting Tanka-Tanka. Tanka-Tanka is erg hard bezig om New Campama te realiseren in Sukuta. Dit is een nieuw psychiatrisch ziekenhuis. Zoals jullie weten werken wij allemaal in de psychiatrie en hopen wij straks in Gambia een steentje te kunnen bijdragen om het leven van mensen met een psychiatrische beperking te veraangenamen en onze kennis en kunde over te dragen op de profesionele werkers. Jorna wil heel erg graag haar praktijk jaar in Gambia gaan doen en wellicht kan dit worden gerealiseerd binnen Campama.Stichting Tanka-Tanka is nog steeds op zoek naar sponsoren en ik kan het natuurlijk niet nalaten om een beroep te doen op alle lezers van deze web-log. Kijk eens op de web-site van Tanka-Tanka, neem eens de tijd om het door te lezen. Misschien wil je dan een (klein)stukje van de te realiseren kliniek sponseren.    http://www.newcampama.nl/    alvast bedankt voor jullie bijdrage.

Via de volgende foto’s zullen wij proberen een indruk te geven van de veranderingen binnen de muren van onze compound in Bijilo. Klik op de foto’s om te vergroten.

Alles werkt anders dan tijdens de laatste foto’s die geplaats zijn. wellicht is er een andere manier maar zo werkt het ook.

Ook nog een paar foto’s van de voetbal wedstrijd, ontspanning en vanuit het vliegtuig.

helaas, hier moeten jullie het weer mee doen tot een volgende up-date.

groetjes Wietse, Jorna en Alie

Hallo trouwe bezoekers en natuurlijk welkom nieuwe "volgers" van deze web-log.

Het is alweer bijna 4 maanden geleden dat er een up-date is geplaatst. De reden hiervoor is dat er eigenlijk niet echt iets te melden valt. Het huis is klaar, nou ja, bijna want wij zitten nog steeds te wachten op onze aansluiting op het electriciteitsnetwerk. Het lag in de verwachting dat dit na de Africa Summit zou gaan gebeuren. Helaas hebben wij hiervan nog steeds geen bevestiging gehad. Het embargo is inmiddels wel opgeheven maar voor ons echter nog zonder resultaat. Onze buurman, directeur van Nawek, zit ook nog steeds zonder en wij hoopten nog wel dat dit een beetje zou helpen om de aansluiting te bespoedigen. Ook de weg, Sukuta highway, voor de compound is nog niet geasfalteerd. Yameh ligt wat achter op schema!

Via Musa, onze aannemer, hebben wij wel gehoord dat alles okay is in Bijilo. Het huis is gecontroleerd op lekkage en gelukkig is hier geen sprake van. De tuin is natuurlijk flink aan het dichtgroeien nu de regen af en toe met bakken uit de hemel valt. De tuinman heeft wat meer vrije tijd omdat hij nu niet meer iedere dag de tuin nat hoeft te houden.

Helaas kan ik geen nieuwe foto’s laten zien. Musa zijn computer heeft het begeven en kan hierdoor momenteel geen foto’s per e-mail sturen. Ook reageren op vragen aan hem gesteld via de mail kunnen momenteel moeilijk worden beantwoord.

Zelf gaan wij in oktober weer en zullen dan natuurlijk weer volop foto’s maken. Wij zijn o.a. erg benieuwd hoe de tuin er uit ziet, of alles een beetje is aangeslagen of juist veel te lijden heeft gehad van de droogte/warmte. Verder hopen wij dat wij het met onze werkgever zo kunnen regelen dat wij aan het eind van het jaar/begin 2007 voor 2 maanden naar Gambia kunnen gaan. Wij hebben nog nooit de kerstdagen daar meegemaakt en dat lijkt ons wel bijzonder. Oud en nieuw vieren op het strand met een BBQ bijvoorbeeld.

Wij beloven dat wij na terugkomst in oktober weer een nieuwe up-date zullen plaatsen met daarin nieuwe foto’s en natuurlijk het verhaal van onze belevenissen.

Voor iedereen die nog met vakantie gaat, een hele fijne tijd toegewenst, zij die reeds weer aan het werk zijn of binnenkort weer MOETEN, heeeeeel veel sterkte.

groeten Wietse en Alie.

Beste allemaal, net terug uit Gambia en alweer achter de computer om een up-date te maken. Had gisteren niet de energie/zin. Vandaag allemaal weer aan het werk of naar school, natuurlijk met gezonde tegenzin. Zijn in ons hoofd nog in Gambia/Bijilo. Zoals jullie weten is Wietse vertrokken op 17 maart om de noodzakelijke dingen te regelen en om het huis zoveel als mogelijk in te richten. Toen hij de 18e aankwam waren de mensen van Musa nog heel hard aan het werk om de tuin af te maken. Ook de borehole had de nodige problemen gegeven en werkte nog niet naar tevredenheid. Volop bedrijvigheid dus in Bijilo. Wietse heeft de eerste twee weken bij een vriend geslapen. Samen zijn ze gaan shoppen. Meubels, bedden, koelkast, wasmachine, fornuis en noem maar op. Shoppen is niet Wietse zijn favoriete bezigheid maar met hulp van Lamin en zijn zus Binta hebben ze het goed voor elkaar gekregen. Als je dan hoort hoe alles geregeld moet worden alvorens de spullen in Bijilo staan. Het kopen is nog niet zo’n probleem maar het transport is een ander verhaal. Verder heeft hij twee bedden laten maken, een kaptafel en drie hang/leg kasten. Toen de bedden en kasten werden geleverd was het verf nog niet helemaal droog m.a.g. allemaal zwarte vingers. Voor de volgende dag weer een afspraak maken om alles opnieuw te schuren en te verfen. Ook waren er spiegels gebroken. Je zou denken dat met leert van deze ervaringen maar niks is minder waar. Op het volgende transport precies dezelfde acties en problemen. Toen Jorna en ik op de 31e maart aankwamen werden we door Wietse en Lamin van het vliegveld afgehaald en samen dus op weg naar Bijilo. Wietse had ook nog niet in het huis geslapen dus werd het voor ons allemaal ons eerste nacht in ons "droomhuis". Bijpraten op de veranda met een glaasje wijn en genieten van de geluiden om je heen. Zoals ik had verteld kunnen we nog niet worden aangesloten op het electriciteitsnetwerk. Dit betekende dat we met een kaarsje naar bed gingen. Eerst even wennen maar het heeft ook wel weer wat. Na 1 dag weet je niet beter meer. De volgende ochtend natuurlijk vroeg wakker en door het huis wandelen om alles goed te bekijken. Toubabman heeft zijn best gedaan. Alles ziet er piekfijn uit, zowel binnen als buiten. Broodjes om de hoek, drinken uit de kraan, ontbijt op de veranda, vogeltjes in de tuin, kinderkopjes om de hoek van de muur, mensen aan de deur op zoek naar werk, vrouwen die komen vragen om water, werklieden die hun laatste klusjes nog moeten doen, mensen die het huis graag willen bekijken, kinderen die komen vragen om lege flessen enz. Iedere dag de tuin besproeien met zo’n duizend liter, terwijl de mensen/vrouwen kilometers per dag moeten lopen voor hun dagelijkse watervoorraad. Dit is toch wel een heel schril contrast. Tegenover ons huis is een waterkraan voor de lokale bevolking en is maar beperkt beschikbaar in de avonduren. Natuurlijk wist men ons al snel te vinden om extra waterbakken te vullen. Wij hebben, via Musa, 24 uurs beveiliging geregeld en een tuinman. Beveiliging is echt nodig want direct de eerste nacht waren er al twee tuinstoelen verdwenen. Zijn gewoon de tuin uitgewandeld en niet meer terug gekomen. De tuinman gaat er voor zorgen dat de grote witte muur straks xe9xe9n bloemenpracht gaat worden met een kleurschakering van geel, paars, oranje en rood. Volgens de mensen die het kunnen weten zou dit in september al zo zijn. Nu is alles nog erg klein en moet goed verzorgd worden natuurlijk. Goed dan nu de recente foto’s van het huis, de inrichting en de tuin.

Deze foto’s geven wel een indruk over het behaalde resultaat na vier maanden hard werken voor zowel de mensen van Musa als voor ons. Wij zijn zeer tevreden en erg blij dat wij onze droom hebben kunnen verwezenlijken. Iedereen die in de toekomst een kijkje wil komen nemen, is natuurlijk van harte welkom. Groetjes van Wietse, Alie en Jorna

Hallo beste volgers/lezers.

Trouwe volgers van deze web-log weten dat Wietse vrijdag de 17e is vertrokken naar Gambia. Het is stil in huis, zo zonder de mannen.
Inmiddels hebben wij natuurlijk verschillende keren contact gehad. Met name om te horen hoe alles er daadwerkelijk bijstaat. Een eerste “tegenvaller” is inmiddels te melden. De aansluiting op het electriciteitsnetwerk wil nog niet lukken. Wij worden “geboycot” m.b.t. de aansluiting. Reden is mij niet bekend.
Volgens Wietse is het mogelijk dat dit nog wel maanden kan duren. Nu waren wij toch al van plan om een generator aan te schaffen voor de broodnodige back-up, dus dit was eigenlijk het eerste wat hij zaterdag heeft geregeld. Alles is getest en werkt prima.
Men was met man en macht aan het werk om de tuin aan te leggen. Musa heeft er alles aan gedaan om het klaar te krijgen voordat Wietse aankwam. Dit is echter niet gelukt. Hij kwam een paar dagen tekort. Zijn met zo’n dertig mensen bezig geweest en nu is het afgerond.
De berichten zijn positief. Alles ziet er prima uit en volgens gemaakte afspraken. Er zijn nog enkele kleine dingetjes die bijstelling behoeven maar dit mag geen naam hebben.
Het is de bedoeling dat de familie, die de compound gaat bewonen, as. zondag haar intrek neemt. Ook zij zijn erg enthousiast.
Verder heeft hij zich bezig gehouden met, kijken naar meubels voor de eetkamer, woonkamer en de slaapkamers. Heeft alleen nog maar ideexebn opgedaan en nog niks gekocht.
Wietse slaapt deze dagen bij Lamin, dus een bed en onderdak is geen probleem. Ze hebben het goed samen en Lamin helpt bij het vinden van de juiste winkels en natuurlijk bij het onderhandelen.
Vanavond om 23.00 uur nog even kontakt gehad. Er was nog niks bij Wietse bekend over een eventueel verijdelde machtsovername. Heeft geen soldaten waargenomen e.d. Het is overal rustig en niet anders dan anders. Wij hopen met elkaar dat dit zo zal blijven natuurlijk.
Jorna en ik zijn zo langzamerhand de dagen aan het aftellen. Nog ruim een week en als alles rustig blijft in Gambia dan kunnen ook wij met eigen ogen zien wat er is gerealiseerd. Wij zullen het nieuws goed volgen. Straks gebeurt er iets verschrikkelijks en zitten Wietse en onze dierbaren daar en wij hier
Dat spookt natuurlijk wel door mijn hoofd.
We bliiven positief en gaan er van uit dat wij de 31e gewoon kunnen vertrekken.

Musa heeft vandaag nog een poging gedaan om een up-date (met foto’s) te sturen echter deze voegen niks toe aan hetgeen ik al eerder op deze web-log had geplaatst. Helaas, geen foto’s deze keer. Ik denk eigenlijk dat de volgende foto’s die geplaatst zullen worden te zien zijn nadat wij zijn teruggekeerd. Dit is medio April.
Ben verder bezig geweest om een (promotie) web-site te ontwikkelen. Wij denken er namenlijk over om het huis voor verhuur aan te gaan bieden. Wij hebben al heel veel vragen binnen gekregen over mogelijkheden m.b.t. het huren van het huis.(zelfs vanuit het buitenland)
Als het allemaal klaar is zullen wij dit laten weten via de gambia.pagina.nl
Dit was het weer voor deze week.
Nog even voor de goede orde, de statistieken. Er zijn ruim 5700 bezoekers op deze weblog geweest.

Tot de volgende up-date.

Alie en Jorna

Hallo volgers van deze web-log, langzaam aan worden de dagen door Wieste geteld. Vrijdag vertrekt hij naar Gambia en kan met eigen ogen zien hoe alles is geworden. Afgelopen week is Musa bezig geweest om de tuin te egaliseren, paden aan te leggen, muren wit te maken, toiletten, wastafels en douches te plaatsen. Alle muren, ook van de compound, zijn reeds wit gemaakt en verder is de tuin schoongemaakt/opgeruimd. Of de muren straks nog wit zijn moet nog blijken want de afgelopen week is het land geteisterd door zandstormen. Zoals jullie weten is de grond in Gambia oranje-rood van kleur. Goed mogelijk dat de muren hier een tint van mee hebben gekregen. De tuinman moest zorgen voor een toplaag in de tuin zodat de aanplant beter aanslaat. Dit bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Vorig weekend zou dit binnen moeten zijn maar helaas is dit niet gelukt. Of het de afgelopen week is gelukt weten we nog niet want wij hebben de foto’s nog niet binnengekregen. Als wij het overzicht bekijken van de tuin, dan zien wij dat er paden aangelgd gaan worden. De ondergrond van de paden (van cement) zijn reeds aangebracht en deze worden voorzien van mozaiek in afrikaanse stijl. Her en der zullen planten en bloemen worden geplant en wellicht wordt de tuin ook nog verder gevuld met bomen. Wij zijn nl. nogal gek op bomen, vooral voor de broodnodige schaduw en misschien een hangmatje. Op de muren zullen t.z.t. afrikaanse muurschilderingen worden aangebracht. Heb reeds enkele voorbeelden verzameld en probeer straks een schilder/kunstenaar te vinden die dit op de muren kan schilderen. Als Musa vanavond nog de nieuwste serie foto’s mailt dan zet ik die er nog even bij, anders moeten we het eerst weer doen met deze serie en dan het volgend weekend de volgende up-date. Dit zal een van de laatste keren worden dat wij een up-date, van het bouwproces, kunnen laten zien, want het huis is helemaal KLAAR!!!!!!. Natuurlijk plaatsen wij nog wel foto’s die wij zelf hebben gemaakt tijdens ons verblijf. Dit zal echter niet eerder zijn dan de tweede helft van April.

Musa heeft door het hele huis dit soort plafonds geplaatst. Ook in de keuken en de badkamers. Dit is natuurlijk de woonkamer, plafond met ingebouwde spots.

Hier kun je een prima indruk krijgen van de aanleg van de tuinpaden. De veranda wordt nog voorzien van een opstap en hellingbaan. Hierdoor wordt het geheel rolstoel toegankelijk gemaakt. Onze dochter (Jamilla) zit namelijk in een rolstoel en zou ook dolgraag een keer op vakantie naar Gambia willen. Bexefnvloed door al onze verhalen natuurlijk.  

Er is volop ruimte, er zijn nog heerlijke bomen en natuurlijk schaduw. Alles keurig opgeruimd en schoon. Als alles is aangeplant ziet het er natuurlijk weer heel anders uit maar dat duurt nog wel even. Het groeit allemaal snel, als er maar voldoende water wordt gegeven en daar zullen wij ons straks persoonlijk mee gaan bezighouden. Voorlopig moeten jullie het hier eerst weer mee doen. Zoals gezegd, mocht Musa vanavond nog mailen dan worden de foto’s geplaatst en anders moeten jullie wachten tot de volgende week. Verder iedereen bedankt voor de leuke reacties. Deze log wordt veelvuldig bekeken. Ik geef tegenwoordig even inzicht in de statistieken, de teller staat inmiddels op ruim 5100 kijkers. groeten vanuit Winschoten en tot de volgende up-date. Wietse en Alie. Alsnog enkele foto’s van Musa binnen gekregen. De laatste update van de bouwfase zijn daar.

Dit is de kleine badkamer. Volledig ingericht.

Paden in de tuin voorzien van mozaiek. Gras wordt niet gezaaid maar geplant in Gambia. Perkjes met aanplant en gras polletjes.

Zoals beloofd, wederom een nieuwe up-date van ons project. Musa is deze week, met zijn medewerkers bezig geweest om de tuin schoon te maken en aan te leggen. Via de mail weer volop contacten gehad voor overleg wat er in de tuin geplant gaat worden. Dit verloopt allemaal prima. Op de Gambia-pagina hebben we vandaag kunnen lezen over de gang van zaken in Brufut. Wij prijzen ons zeer gelukkig dat wij dit allemaal niet hebben meegemaakt. Verschrikkelijk!!!! Wij hebben een prima aannemer in Musa gevonden. Hij overlegt alles, soms meerdere keren per dag. Doet alles in overleg en volgens afspraak. Het huis is bijna 100% compleet. Vandaag, 5 maart, 4 weken voor, op de afgesproken datum van oplevering. Deze week nog geen foto’s van de tuin. Komend weekend zullen deze worden geplaatst met een (hopelijk) overzicht van het huis zoals het wordt opgeleverd.

Woonkamer voorzien van een schitterend plafond en schuiframen met zonwerend glas.

Bijna een kompleet vooraangezicht van het huis. Dit was het weer voor deze week. Nog twee weken en Wietse kan zijn lol op. Meubels kopen voor binnen en buiten. Nog wat andere dingetjes regelen en dan………………………………. kunnen wij onze droom verder dromen in The Gambia. Groetjes Wietse en Alie.